Libraria PS2

(2006) Unë doja t'i jepja një shans kësaj loje vërtet, por Final Fight në PS2 e bën shumë të vështirë. Ndjehet e thatë dhe e ngathët; ky element i fundit është anatemë për të gjitha lojërat beat em up. Arsyeja se pse doja t'i jepja një shans, ka të bëjë me faktin e hidhur se ka shumë pak beat em up të mirëfilltë në këtë platformë. E vetmja lojë e pastër në kategori që ia vlen të përmendësh është God Hand, për mos folur fare për The Bouncer apo The Red Star. Nëse përmendni Devil May Cry 3, kam frikë t'iu informojë se nuk është tamam tamam një beat em up. Dhe po kështu është edhe Final Fight Streetwise. Me një botë të hapur kompakte dhe rrugica të ngushta, ju ndiqni përpjekjet e Travers për të gjetur vëllanë e rrëmbyer, Kodin. Gjatë rrugës takohet me personazhe të njohura të serisë si Guy dhe Mike Hagar (akoma kryetari i bashkisë). Kodi, ndoshta personazhi më i nënvlerësuar i serisë mund të përftohet vetëm nga fundi i lojës. Brenda diskut 4,3 gigabite, përfshihet edhe Final ...

(2006)  Ja edhe një tjetër jrpg unike e cila për fat të keq nuk e gjeti dot veten me shitje të mira. Thjeshtë po tallem, kjo është një jrpg me turne e cila si shumë përpara saj përdor sistemin e forcimit të nivelit të armës dhe personazhit. Sipas mendimit tim, seria e pestë është më e mira në sagën e gjatë të “Wild Arms” por kjo gjithmonë është subjektive. Personazhet në lojë përdorin sistemin e luftimit ARM. Në sajë të armës unike, personazhet mund të performonin sulme të ndryshme. Sulmet mund të kombinoheshin për të kryer sulme të fuqishme teke ose në bashkëpunim. Heroi kryesor Dean jeton në një botë të stilit të perëndimit të egër amerikan (kujtoni serinë anime Trigun). Në të ardhmen, një racë aliene ka pushtuar tokën me motive jo shumë të qarta (kujtoni filmin Arrival). Dean dhe miqtë që has rrugës duhet të përballen me jashtëtokësorë por edhe me njerëz të cilët i binden të huajve.

(2006) Seria e fundit Ace Combat prezantuar në PS 2, rishikon luftën e dëshpëruar të Belkas ndaj fqinjëve. Ngjarjet ndodhin para serisë së pestë Ace Combat 5: The Unsung War (publikuar në Evropë nën titullin AC 5: Squadron Lider). Në qendër të vëmendjes ndodhet piloti legjendar me nofkën Lordi Demon (lojtari në vetën e parë) dhe shoqëruesi i tij me nofkën Pixy, si pjesë e njësisë Galm 1 dhe Galm 2. Pixy bisedon shpesh me lojtarin duke krijuar një atmosferë miqësore, por duke shpalosur edhe këndvështrimin e tij për luftën gjatë procesit. Pixy nuk është antagonisti kryesorë në lojë, por bëhet armiku numër një i lojtarit pak para përfundimit të lojës. Fundi i luftës me Belkan, arrin kulmin me vendimin e dëshpëruar të belkanëve për të bombarduar vetë territorin e tyre me armë nukleare nën trysninë e nevojës për të sprapsur armatat armike. Nga ky mini-apokalips çel një organizatë e re luftëtarësh, moto e të cilëve është aq sa e thjeshtë, aq dhe e komplikuar në të njëjtën kohë: N...

(2006) Macja e Zezë: Engjëlli Mekanik është një lojë e shëmtuar aksion dhe aventurë bazuar në mangën dhe animen me të njëjtin titull. Ndërsa anime (ose manga) ka qenë një nga dhjetë më të mirat, loja kompjuterike u fut në listën e më të këqijave të vitit 2006. Kur data e lëshimit të lojës përkon me përpikëri me nxjerrjen e serisë së fundit të serialit televiziv, nuk ka ndonjë teori konspiracioni, por kuptohet lehtë që zhvilluesit thjeshtë donin t'i merrnin disa para të lehta fansave. Loja është e thatë fare. Përpara se dy personazhet kryesorë shkojnë në një mision, ata diskutojnë në formën e një novele grafike (pak a shumë si titulli Sekirei) ndërsa më pas lojtarët marrin në kontroll lojën e lëvizin në një zonë të vogël boshe e bëjnë gjëra. E dini çfarë? Për më shumë lexoni mangën ose shikoni serialin. Aq keq e dhjeu punën Capcom, saqë as e mori mundimin ta publikonte jashtë Japonisë. Ndryshe nga loja Mother 3 ama, askush nuk u ankua, dhe ata pak njerëz që e gërmuan loj...

(2006)(Valcon Entertainment dhe Valcon Games) Kur në kapakun e lojës (versioni PC), lexoni " gjëja e bezdisshme " nuk është se ju mendoni se mos është ndonjë nga publikuesit apo ndonjë gjë tjetër. Thjeshtë falenderoni zhvilluesit që ju paralajmëruan përpara se të harxhonit kohën me këtë lëvere. Për fat të keq, e tillë ishte edhe në PS2.

(2006) God Hand është mbase mbreti i lojërave të llojit beat em’ up për PlayStation 2. Krijuar nga Clover Studio dhe nxjerrë në shitje nga Capcom në vitin 2006, Dora e Zotit është një lojë krejt sui generis. Edhe pse loja nuk ka marrë pikët maksimale nga kritikët e pakët që e kanë luajtur deri në fund, loja ka gjithçka që i duhet për tu bërë një titull kult mes titujve të llojit të saj. Për tu theksuar është se ky titull do të ishte i fundit i kësaj studioje (e njohur kryesisht për zhvillimin e lojës Okami). Në fakt, nëse do kishim vlerësuar këtë titull duke luajtur vetëm disa orë, edhe ne nuk do i jepnim shumë pikë, por God Hand shpaloset pikërisht mbas orëve të para të antipatisë që një lojtar mesatar ushqen për thatësinë e saj; kuptohet se nuk është e thënë që çdo lojtar ta ketë përjetuar në të njëjtën mënyrë fillimin. Loja, pasi shpalos paralajmërimin standard për përmbajtje skenash të dhunshme, fillon me një meny të thatë ku spikatet titulli “GOD HAND”. Më pas lojtari ...

(2006)  Suksesi i të parës lojë me të njëjtin titull e bindi Nipon Ichin të zhvillonte Kujtimet e Mallkuara, vazhdimin Disgaea (një tjetër seri do nxirrej në PSP gjithashtu). Në fakt loja e dytë nuk është një prodhim i shpejtë për të fituar sa më shumë lek me famën e të parës, por një RPG taktike po aq joshëse sa e para.  Nivelet vazhdojnë të jenë të bukura e të larmishme, gjithmonë duke fshehur strategjinë fituese nga sytë e lojtarëve të pakujdesshëm. Heronjtë e lojës së parë kthehen sërish në këtë titull të dytë, dhe vazhdojnë të jenë qesharakë e argëtues po si e para. Një mallkim ka pllakosur në dimensionin e nëndheshëm. Kjo botë jo shumë e ndryshme nga një botë mesjetare plot magji, po goditet nga një formulë magjike që po i shndërron banorët në përbindësha e zombi. Situata merret shpejtë në dorë nga heronjtë tanë. Loja e dytë ngjan më e vështirë se e para, megjithatë veteranët nuk do kenë shumë probleme. Fundja nëse strategjia dështon, mundet gjithnjë të ktheh...

(2006) Viti 2006! Kanë kaluar tre vjet që nga MS 5. Bota është në paqe...  Tashmë stafi i ka mbledhur mendtë dhe është gati të lëshojë serinë e gjashtë run & gun. Duke arsyetuar mbi dy seritë paraardhëse të pasuksesshme, dikujt i lind ideja që të risjellin sërish në skenë idenë e vjetër funksionale të historisë së alienëve. Megjithatë nuk mjafton vetëm historia, duhen disa ndryshime të ndjeshme... Besojmë se këto ishin mendimet që i drejtuan zhvilluesit në prodhimin e serisë së gjashtë. Me të vërtetë MS 6 solli disa risi të cilat ndikuan për mirë. Së pari prezantoheshin dy personazhe të rinj, Karli dhe Ralfi nga Luftëtarët Ikari (pra mund të zgjidheshin gjashtë lojtarë në total). Çdo lojtar kishte veçorinë e tij duke e dalluar atë nga të tjerët (shumë i pëlqyeshëm sidomos ndryshimi i Fiolinës pasi e fillonte lojën gjithmonë me Havy Machinegun dhe çdo armë e marrë gjatë lojës kishte më shumë municion se të tjerët). Lojtari tashmë mund të mbajë dy armë. Kjo ishte idea...

(2006) Ky titull pak kishte të bënte me JRPG-të. Ishte më shumë një First Person Shooting, me perspektivën e një Third Person Shooting. E prezantuar në PS 2, loja kishte në qendër të saj, personazhin Vincent Valentine i cili i pajisur me armë të ndryshme, çante rrugën e tij mes mijëra kundërshtarësh. Kjo lojë nuk kishte ndonjë gjë interesante për tu përmendur, përveç filmimeve të bukura që vetëm Square Enix di t’i bëjë. Besojmë se ishte e tepërt t’i jepje adhuruesve të RPGve një FPS.

(2006) Seria Yakuza është një nga ato lojëra prodhuar nga japonezë për audiencë japoneze, dhe ka gjetur audiencë edhe jashtë vendit të origjinës.  Megjithatë është seria e dytë ajo që ndoshta kap majat e konceptit. Ju merrni nën komandë një anëtar të mafies japoneze dhe në stilin beat em’ up duhet të krijoni perandorinë tuaj duke mposhtur valë gangsterësh bandash rivale. Objekte në rrugë mund të përdoren me efektivitet gjatë këtyre sherreve në sytë e të gjithëve, dhe arsenali i lëvizjeve nuk mungon duke krijuar zinxhir gjuajtjesh interesante e vizualisht të bukura. Yakuza 2 është e mbushur me mini-game të shumta si lojërat paçinko, mahjong, lokale nate ku duhet të bëni tuajën vajzat simpatike të klubeve të natës, e të tjera aktivitete të ngjashme. Loja ka një set tepër të detajuar dhe natyra e një bote të hapur, fton e shpërblen kënaqshëm çdo përpjekje për eksplorim.

(2006)  Metal Slug shndërrohet në 3D. Ishte hera e parë që SNK ndryshonte formulën e lojës. Kjo lojë third person shooting, nuk u prit edhe aq mirë nga kritikët. Po ashtu nuk u prit mirë edhe nga fansat e serisë në përgjithësi ku bëjnë përjashtim këtu fanatikët. Edhe historia ripërsëritej për të njëqindtën herë. Lojtari duhej të ndeshej (sërish) me Armatën X. MS 3D shfaqur në PS 2, zhgënjeu duke mos dhuruar eksperiencën e njëjtë të lojës në platformat dy dimensionale.

(2006) Loja me grafikat më të mira në PS 2, bashkonte klasiken me modernen. Qytetet ishin të mrekullueshme dhe personazhet gjithashtu. Zonat e luftimit në FF XII janë të hapura. Sekuenca e luftimeve nuk kalon në një seksion tjetër, por lojtari angazhohet me kundërshtarët në moment. Magjitë dhe evokimet janë të dizenjuara bukur, aq sa në disa raste loja fillonte të ngrinte. Ka shumë misione alternative, të cilat në shumicën e rasteve janë shumë të vështira për tu gjetur. Loja ka pikat kulmore ashtu si edhe skenat qetësuese (si ajo skena kur Van fillon të bërtasë si i çmendur në gjithë qytetin se Bash është akoma gjallë). Me pak fjalë kjo lojë i merr 100/100 pikë. Historia zhvillohet në Ivalice. Anijet fluturuese dhe magjitë janë të zakonta në botë. Arkadia është në luftë me Rozarian e dihet se kur luftojnë dy, i treti o fiton o humbet. Në këtë rast humbi Dalmaska. Është pak e vështirë të kuptosh se kush është i keqi e kush i miri. Fundja edhe antagonisti kryesor ...

  (2006)  Pafajësia mund të krijojë rregulla absurde. Zgjedha e Trëndafilit është një lojë e errët në librarinë e madhe të PlayStation 2, kujtuar kryesisht për artikullin e paskrupujt të një reviste “prestigjioze” italiane, e cila e shpiku nga mendja e vet historinë. Sipas revistës “Panorama” fitonte lojën ai që varroste vajzën e vogël. Por fundja gazetarët nuk janë aty për të treguar faktet, apo jo? Disa të tjerë më pas vazhduan të riprodhonin në të njëjtën mandër bazuar te artikulli i parë, bazuar te një filmim i lojës. Sidoqoftë, Rule of Rose mund të kishte qenë një Silent Hill 2 e dytë, por nuk ndodhi kështu. Në autobusin e zbrazët, Xheniferit i afrohet një djalosh i cili i kërkon të përfundojë historinë. Ashtu si dhe Xheims Sutherland (personazhi i Silent Hill 2), personazhi kryesor i lojës ka kujtime që janë fshirë nga sipërfaqja e koshiencës. Kështu fillon udhëtimi i vajzës në të shkuarën e saj; jetimorja ku ajo qe rritur bashkë me Rozën. Meqenëse pak prej j...