Libraria PS2

(2003) Nuk mund t’ia mbathësh nga e shkuara, herët a vonë ajo do të arrijë Ka dy lloj fansash të serisë SH: ata që e pëlqyen këtë titull të tretë dhe ata që e pëlqyen shumë. Pavarësisht se kujt kategorie të fansave i përkisni, Silent Hill 3 eksploron shumë tema, ndër to edhe atë që mund të konsiderohet si persekutimi nga e shkuara e individit, jo për ato që ka bërë por për atë që është.  Heather e zbulon këtë në mënyrën më të frikshme të mundshme. Heather në këtë titull të tretë është në të vërtetë Sheryl nga titulli i parë. Mekanizmat e lojës nuk ndryshojnë shumë nga ato paraardhëse; armët po që ndryshojnë. Grafikët duket sikur janë përmirësuar disi duke ruajtur njëkohësisht atmosferën tmerruese për të cilat seria njihet mirë. Sheryl vetë nuk shikon ndonjë arsye se pse duhet të ndiqet nga kulti i çmendur i qytezës Silent Hill pasi nuk është se ka bërë ndonjë krim apo mëkat. Qëllimi i saj i vetëm është të gjejë Herryn (babanë adoptues). Gati e gjithë loja përpiqet të sh...

(2001) Është seria e dytë e titujve Silent Hill zhvilluar nga “The Silent Team” si pjesë përbërëse e kompanisë Konami, publikuar më 23 shtator 2001 për PS2 dhe më vonë do të vinte edhe versioni për PC. Është ndër lojërat kompjuterike më të frikshme të publikuara ndonjëherë dhe mbase kulmi i elegancës gjendur në një histori horrori. Ndërkohë që seria Resident Evil kthehej ngadalë në një lojë aksioni, Konami përpiqej të pasuronte serinë e saj të famshme Silent Hill me më shumë elementë të frikshëm e të dhunshëm.  Në serinë e parë fare për PSOne, kishte kudo mjegull (sipas disave kjo ishte justifikimi i Konamit për grafikat e dobëta të lojës), dhe rrugët e botës konkrete dhe asaj alternative mbusheshin nga lloj e lloj krijesash të frikshme. Përbindëshat lëshonin disa tinguj që të kallnin datën. Të gjithë lojtarët e serisë, padyshim i mbajnë mend skenat e spitaleve rrëqethëse, ku infermieret e shpërfytyruar të sulmonin nga çdo anë në mes të errësirës. Muret kudo mbusheshin ...

(2004) Kur e keqja troket në derë... Sipas disave The Room është frymëzuar nga libri Dhoma 1408 e Stephen King, megjithatë të dyja lojërat shkojnë në drejtime krejt të ndryshme nga ajo “dhomë” dhe njëkohësisht të dyja bëjnë një punë të mirë në tregimin e historive të tyre. Dhoma 1408 (sipas filmit të paktën) ka të bëjë me një individ skeptik që ka humbur besimin në çdo gjë pas vdekjes të së bijës minorene duke shkatërruar edhe marrëdhëniet familjare gjatë procesit. Ndërsa SH: The Room ka të bëjë me individë të cilët ndodhen në një situatë të rrezikshme krejt rastësisht për arsye të pavarura prej tyre (të paktën karakteri kryesorë dhe fqinja e tij). Me aq sa dihet Henry dhe Eileen janë njerëz ordinerë të ndodhur në situata jo normale jashtë kontrollit të tyre. Faji i vetëm i protagonistit kryesorë është hyrja në apartamentin kur dhe ku dikush kishte lindur një vrasës serial me fuqi paranormale. Eileen është gjithashtu vetëm “fajtore” sepse është fqinja e tij. Në këtë rast Si...

(2004)  Kozhima kthehet pas në kohë për të treguar historinë e Big Boss dhe arsyet pse e çuan atë drejt anarkisë. Edhe një herë, ushtari më i arrirë në botë (bazuar te personazhi Plisken, flimi Arrati Nga Nju Jork, interpretuar nga Kërt Rasëll) infiltrohet në një bazë ushtarake ruse, kur një grup tradhtarësh udhëhequr nga The Boss po përpiqen t’i japin fund politikave dhe kthimin e pushtetit ushtarakëve. MGS 3 ka mekanizma të shumtë nga titujt paraardhëse, megjithatë humbet një pjesë të shkëlqimit të teknologjive moderne. Gjëja e parë që do i mungojnë lojtarëve është radari ku pasqyrohen armiqtë. Në vend të tij, ju keni një pajisje për të dëgjuar zhurmat përreth, që nuk është e njëjta gjë. Loja mbingarkohet edhe me budallallëqe të tjera si hapja e menysë për të riparuar thyerjet e kockave, gjuetia për të ngrënë një vakt i cili mund të prishet me kalimin e kohës, ndryshimi i vazhdueshëm i kamuflazhit, e të tjera të ngjashme me këto. Megjithatë për fansat e flaktë kjo vaz...

(2001)  Mbajtur mend kryesisht për rrengun që Hideo Kozhima i bëri fansave, Metal Gear Solid 2 nuk është se është një lojë keqe. Edhe personazhi kryesor flokë bardhë Raiden nuk është edhe aq i keq sa e bëjnë fansat. Gjëja më e keqe e tij ndoshta, kishte të bënte me faktin se nuk ishte legjendari Snake. MGS 2 ama prezanton gjithçka që kishte edhe e para me grafika më të mira. Skenat janë aq të gjata saqë jo radhë nuk do merrni vesh a po luani lojën, apo po shikoni ndonjë film të viteve 80. Mekanizmat e lojës përmirësohen goxha dhe vazhdojnë të kenë në esencë fshehjen në hije. Raiden kësaj radhe dërgohet për të shpëtuar presidentin e SHBA (që rezulton një tjetër klon i Big Boss; pra një Snake më shumë në histori). Kësaj radhe, tradhtarët janë një grup i anti-terrorit quajtur Dead Cell që kanë një arsenal të pasur atomik dhe sigurisht një makineri Metal Gear (pak a shumë kjo makineri mund të mbajë, e lëshojë raketa atomike nga kudo në botë pa u identifikuar pozicioni). Aks...

(2002) Nëse Metal Slug nuk ka kënaqur sadopak nevojën tuaj për qëllues dy dimensional të stilit arkade, titulli që duhet luajtur patjetër është ri-mishërimi i Contras origjinale në PS 2.  Titulli për PS 2 ruan traditën duke ndryshuar sadopak rregullat e lojës. Pak a shumë bota ka vajtur për lesh për shkak të ndotjes atmosferike, dhe ju jeni një ushtarak që ka qëndruar i burgosur më gjatë sa duhej. Mbas lirimit, ushtaraku dërgohet me misione nga një cep i botës në tjetrën me detyrën e fisshme për të vendosur sadopak rregull në zonat ku mbizotëron anarkia. Alienët janë akoma të pranishëm në sfond. Pak a shumë shpjegohet se e gjithë kjo situatë është shkaktuar sepse njerëzit i vodhën atyre një artefakt të rëndësishëm. Por kundërshtarët janë njerëzit e tjerë në fakt, pra do ndesheni me një organizatë terroriste. Në këtë titull ju nuk gjeni armë rrugës por keni tre armë të paracaktuara. Armët mund të ndryshohen lirisht midis një automatiku, një granata-hedhësi dhe një flakëh...