Libraria PS2

(2000) Titulli i tretë dhe i fundit i serisë EX.  Dy seritë e para EX në PSOne ishin vërtetë të arrira, fatkeqësisht, ky titull nuk arriti nivelin e tyre; kohët po ndryshonin, por jo ky titull. Siç ndodh rëndom, kritika e priti mirë fare lojën duke vënë në dukje ndonjë problem aty e këtu, opinione që ranë ndesh drejtpërdrejt me atë që fansat fanatik menduan kur morën lojën ndër duar.  “A nuk ishte kjo loja më e keqe Street Fighter?” pyeste dikush. “Jo!” i përgjigjej tjetri. Dhe në fakt le ta pranojmë, nuk ishte edhe aq e keqe.  Kishte stil pak më ndryshe se lojërat tradicionale, megjithatë çdo gjë tjetër ndodhej aty. Loja prezantonte një numër unik personazhesh me stilet e tyre origjinale të luftimit. Sidoqoftë që t’i biem shkurt fare, loja u shemb me shitje të këqija në daljen e konsolës së re. Super Combos dhe Meteor Combos rikthehen nga titujt paraardhës në arenën 2.5 dimensionale ku Rai ose Keni priten të rrahin gjithë të tjerët që nuk quhen Chun Li. Ndrys...

(2003) Të gjithë personazhet të cilët adhuruesit e serisë deshën dhe u mësuan tashmë mbas tre titujsh, nuk janë më. Shtojmë se seria duhet t'i kishte dhënë fund te treshi e të ruante pak nga dinjiteti i mbetur. Ja që zhvilluesit patën idenë ta vazhdonin. Jo loja nuk është edhe aq e keqe, por u godit rëndë nga vlerësimi për të rritur duke bërë që shitjet të binin, pasi kjo seri kishte goxha gjak në të. Si gjithmonë, e veçanta e Bloody Roar vazhdon të jetë metamorfoza në kafshë të ndryshme me fuqi e kombinime gjuajtjesh shkatërruese. Inovacioni në këtë titull të katërt ka të bëjë se zhiva e bishës që çlirohet, ka energjinë e vet personale. Historia është thjeshtëzuar goxha në këtë titull të fundit. Në vend të një konflikti dypalësh midis fraksioneve, në këtë rast ngjarjet ndjekin hakmarrje personale ose zbulimin e sekreteve antike dragonjsh. Bloody Roar 4 nuk u prit mirë as nga fansat, as nga kritika, nga asnjë. Vlerësimi si lojë për mosha të rritura ishte thjeshtë gozhda e arkivolit...

Ky disk jo vetëm ka lojën më të mirë versus prodhuar ndonjëherë, pra Street Fighter Alpha 3, por ka edhe tre tituj të tjerë. Përmban SFA 1 (pra lojën e parë fare të serisë Alpha), SFA 2 dhe Street Fighter Mini Gem Fighters. Kjo e fundit është gjithashtu një lojë e shkëlqyer me tone komike e ngjyra pa fund. Ky koleksion ia vlen çdo qindarkë të shpenzuar. Do nxirrej sërish për PS3 për fat të mirë. Nga ana tjetër, problemi është se keni vetëm versionet arkade të lojërave. Kështu për shembull Tour Mode në SFA 3 nuk ekziston duke na mohuar eksperiencën e plotë që kishim në PSOne.

(2002) Loja e parë me personazhet dhe historinë e mangës së famshme të Akira Torijamës që nuk ta shpifte. Zhvilluesit gjejnë më në fund një formulë të suksesshme për serinë Dragon Ball dhe që atëherë është riprodhuar në çdo konsolë të mundshme me disa ndryshime sa me thënë që zhvilluesit e lojës janë lodhur. Pak a shumë e gjithë loja është një seri duelesh si disa nga lojërat e Narutos. Ju zgjidhni lojtarin e preferuar, vendoseni në një raund gjigant dhe duhet të ndesheni me kundërshtarin duke përdorur gjitha lëvizjet në dispozicion, të cilat mund të modifikohen sipas dëshirës me anë të sendeve të blera në dyqanin e menysë. Fluturimi i bën komandat të lehta pupël dhe do e përdorni shpesh madje pa e kuptuar hiç. Kur energjia është e mjaftueshme, mund të përdorni një nga sulmet e fuqishme që shpartallojnë jetën e kundërshtarit. Grafikët më në fund i përshkruajnë mirë fare lojtarët simpatik me flokë të verdhë falë fuqisë së konsolës. Historia ndjek në mënyrë të rrepte kronolog...

(2001) Nxjerrë një vit më parë në makineritë arkade, Ulërima e Përgjakur 3 rikthehet kësaj radhe mbas suksesit të Bloody Roar 2 për PSOne. Problemi qëndron te ideja se titulli i tretë bëhet bajat pa filluar mirë akoma. Ka disa personazhe të rinj, por shumica e stafit vazhdojnë të njëjtët. Ashtu si lojërat paraardhëse edhe në këtë titull të tretë, personazhet kanë aftësinë për tu shndërruar në kafshë të egra duke fituar ca nga gjaku i humbur dhe forcë të madhe.  Vazhdon gjithashtu sistemi i thjeshtë i kombove. Për një arsye ose tjetrën, edhe Bloody Roar 3 ka një histori; një konflikt midis shtazëve zoanthrope dhe një kompanie quajtur XGC që i përdor këta të fundit si kavje për eksperimente jo etike. Imagjinoni X-Men ku mutantët jetojnë në frikë nga njerëzit, dhe ja ku e keni formulën. Loja vazhdon të mos jetë e balancuar aq sa duhet, megjithatë për ata që s'kanë luajtur dy titujt e parë, nuk ka problem pasi historia e personazheve prezanton edhe një herë konfliktin në lo...

(2000) Marvel vs. Capcom e parë fare ishte një sukses i padiskutueshëm si në makineritë arkade, po ashtu në PSOne. Ky titull i dytë përmirëson gjërat goxha duke ruajtur bukurinë e çmendurisë së një loje tipike japoneze me personazhe krijuar e adhuruar në SHBA. Mjafton të dini që ka më shumë se 55 personazhe për të zgjedhur për të kuptuar se ia vlen të shpenzosh ca para për këtë lojë.  Po menduat se numri i karaktereve është pak i ekzagjeruar, mos u shqetësoni aspak pasi çdo personazh ka dizajn që përshtatet perfekt në brendësi të dyluftimeve të lojës, përfshirë edhe Xhill Valentine nga Resident Evil që është pak e vështirë ta imagjinosh në një seri të tillë, por ja që ashtu është (po ashtu edhe Astro Boy ndodhet në lojë). Loja karikohet shpejt. As do i vëreni fare “loading” dhe sapo të zgjidhni karakteret (sapo të zgjidhni shpejtësinë e saj), loja do fillojë shpejtë. Sfondet dhe personazhet janë pikturuar bukur dhe me kujdes duke ruajtur disi stilin amerikan, me prekjen...

(2004) Ka dy rrugë në të cilën një seri pasardhëse e një loje kompjuterike futet: 1. zhgënjimi ndiqet nga një zhgënjim tjetër dhe seria vdes, dhe 2. profesionistët dëgjojnë fansat, mësojnë nga gabimet e tyre dhe i futen punës me zell. Namco ndoqi rrugën e dytë kësaj here. Tekken 5 riktheu serinë në binarë duke mrekulluar jo vetëm fansat por edhe dashamirësit e lojërave Versus me serinë nr. 5. Tekken 5 nuk bëri ndonjë gjë të madhe, thjeshtë përmirësoi më tej formulën që e kishte bërë të suksesshme serinë deri atëherë. Nga shumëllojshmëria e personazheve, ndryshimi sado pak i pamjes së tyre, sfonde dhe muzikë dehëse, e deri te kombinimet spektakolare të luftimeve, dukej sikur çdo gjë ishte perfekt.  Combot në ajër tani ishin më të thjeshta. Sistemi i luftimit në konsolë ishte tepër më i shkathët.  Personazhet e rinj përshtateshin mirë me ambientin dhe rregullat e lojës. Kishte disi më balancë në fuqinë e karaktereve, edhe pse Jin Kazama vazhdonte të ruant...

(2003) Që nga NES e deri më tani, lojërat Dragon Ball kanë qenë disi të pranueshme për fëmijët. Ka pasur larmi. Vetëm mbas serisë “Budokai” prodhimi filloi të bëhej copy-paste. Që nga DB Budokai 1, 2, 3, për PS 2, e deri te PS 4, nuk merret vesh se çfarë dreq ndryshimi ka midis tyre. Saga vazhdoi edhe në PS 3 pa ndonjë ndryshim sidoqoftë. Përfshirë te lojërat leshi që edhe mund të luhen. Pak a shumë ju keni një hartë të universit Dragon Ball ku shkoni e rekrutoni luftëtarë për të mposhtur armiqtë, deri te Mazhin Bu e gjëra të ngjashme. Pra sa për historinë, epo është po ajo e gjetur te Dragon Ball Z. Një vit më vonë do vinte mjelja e radhës, Dragon Ball Z: Budokai 3, a thuajse kjo është FIFA ose PES.

(2000)  Përpara se media të kalonte në paranojë totale për anatominë e trupit femëror, seria DoA mirëpritej nga kritika. Pasi media filloi të shqetësohej shumë për organet gjenitale të personazheve virtuale, seria DoA thjeshtë mirëpritej nga lojtarët që janë pjesa më e rëndësishme. Dead or Alive 2 ishte një përmirësim i dukshëm në seri, dhe jo vetëm për grafika të përmirësuara goxha dhe për numrin më të madh të personazheve, por edhe për shtimin e lëvizjeve dhe kombove. Në DoA2 megjithatë, kombinimet e sulmit as nuk i afrohen bukurisë së atyre në Tekken dhe Virtua Fighter.  Pavarësisht kompania Tecmo, një firmë e vjetër në biznes, bëri një punë të mirë me serinë duke e vendosur në panteonin e lojërave kompjuterike. Historia pak a shumë nuk është nga më të mirat. Cilado vajzë e cilido djalë ndeshet për arsye personale që jo shpesh kanë kuptim të hollë. Por nëse në staf ke personazhe simpatike si Kasumi, Ayame ose Hajate, kujt po i bëhet vonë fundja. Kur lojtarët fil...

(1999) Solli sërish së bashku të gjithë lojtarët nga seria e parë deri te seria e tretë. Lojtarët duhet të zgjidhnin dy karaktere, të luftonin me njërin ndërsa ndërronin tjetrin në momentet e volitshme për ta, si dhe mund të kombinonin disa nga lëvizjet me ortakun. Dy ortakë të cilët sipas historisë kishin një farë lidhjeje, kishin lëvizje dyshe të veçanta.  Lojtari i cili qëndronte në prapaskenë, nëse kishte pësuar dëme, shërohej ngadalë deri në një farë mase. Ndryshe nga lojëra të tjera VS. me dy lojtarë, mposhtja e njërit karakter përfundonte raundin. Fansat që e kishin filluar lojën nga Tekken 3, patën vështirësi me ambientimin e lëvizjeve të lojtarëve të vjetër, por jo ndonjë gjë që nuk mund të mësohej. Disa nga lojtarët e vjetër nuk ndryshonin shumë nga klonet e tyre të rinj fundja. Kjo seri solli plot stile të reja, por asgjë nuk mund të krahasohej me ndryshimet radikale e pasuara nga Tekken 1, Tekken 2 deri te Tekken 3. Ishte loja e parë Tekken në PlayStation 2 ...

(2007) E bukur, por vdekjeprurëse! Një seri e gjatë prej tre lojërash, Arcana Heart 1 ka qenë jashtë radarit të fansave të lojërave versus, përveçse një minoriteti të dedikuar adhuruesish. Një nga ato lojërat që i bën thirrje zakonisht audiencës së otakuve, por me goxha potencial edhe për fansat e lojërave 2D versus. Me një dizajn të këndshëm anime, arena e Arcanës mbushet vetëm me personazhe femërore që ndeshen plot hir në raunde të pikturuar bukur. Zgjedhja e një elementi të caktuar, pra një Arcana, vendos gjithashtu edhe zhanrin e lëvizjeve të personazhit nën komandë. Aino Heart është një tip engjëlli e cila dërgohet sipër qiellit të Japonisë për të hetuar aktivitete të mistershme nga entitete të panjohura. Na rezulton se dikush po përpiqet të zhbëjë barrierën që ekziston midis botës së njerëzve dhe asaj të super-naturales. Që aty e sipër, fillojnë bam-bumet dhe rrahjet midis kastit. Jo shumë për të thënë për këtë lojë. Është një nga ato lojërat që nuk sjell ndonjë të re...

(2005)  Ky titull ishte një shtojcë e Tekken 5. Tre personazhe të rinj do të prezantoheshin si Lili (shalë-gjata), Armor King (i riu se babai vdiq që te treshi) dhe Drugunov (memeci serioz). Ndryshime të tjera kishin të bënin me sfondin e raundeve si dhe artikuj vanitoz për personazhe të ndryshëm të lojës (syze, çanta, veshje, etj.). Shpejtësia e lojës dukej gjithashtu e përmirësuar. Është publikuar në makineritë arkade, PS2 si dhe në PS3, dhe përgjithësisht është mirëpritur nga fansat.

(2001) Ndryshime radikale u bënë në serinë e katërt. Jo një titull i keq në vetvete, thjeshtë një titull shumë ndryshe nga çfarë fansat e Tekken prisnin. Stili i lojës madje u konsiderua si tepër i ngjashëm me një  tjetër seri që po fitonte famë në PS2, Virtua Fighters. Disa fansa nuk e pëlqyen lojën aspak. Fanatikët e serisë Tekken jo radhë e konsiderojnë këtë titull si dështim (për mendimin tonë nuk ishte i tillë, por disa nga kritikat më të përhapura në internet qëndrojnë). Si gjithmonë karakteret kishin më tepër lëvizje në arsenal sesa titulli paraardhës, vetëm se combot nuk funksiononin si në lojërat e vjetra. Lojtari që ndodhej në qoshe, mund të shtynte kundërshtarin për të marrë pak frymë (një opsion që pa të drejtë u hoq më vonë), ashtu sikurse raundi mund të zgjerohej më tepër. Personazhet si gjithmonë ishin të mirë dizenjuar, por falë edhe opsioneve të konsolës PS2, kishte një përmirësim të dukshëm në grafikët e lojës. Modaliteti Tekken Force i gjendur në këtë...