Libraria PS2

(2002)  Një shooter i drejtpërdrejtë në vetën e tretë pak a shumë si loja 10000 Bullets . Loja ka stil dhe shumë të shtëna armësh duke kujtuar një nga ato filmat vestern me Clint Isvud. Por është më e ngjashme me një anime tjetër titulluar Trigun nëse protagonisti i serisë anime do shkonte vërdallë e do qëllonte këdo që i dilte përpara. Personazhi kryesor Grave, është një hap larg vdekjes por shpëtohet, dhe më pas mbërthen arkivolin mbushur me armë dhe hidhet në sulm kundra çdo keqbërësi që ka fatin e keq të shfaqet para tij në momentin e gabuar. Grave (që do të thotë varr) është një pistoliero i zoti në punën e tij dhe lojtari mund të përdorë edhe gjuajtje speciale nëse situata bëhet pak e komplikuar. Gungrave lufton kundra Milenionësve të cilët janë në një konflikt të brendshëm. Armiku kryesor është ish-shoku i ngushtë i personazhit, njëkohësisht edhe vrasësi; një rebel që shkaktoi kryengritjen mes grupit kriminal që tregtojnë një lloj droge quajtur “fara.” Në stil an...

(2003) Irem na ka dhënë shumë gjuajtës vertikal të mrekullueshëm duke filluar me R-Type e duke përfunduar me R-Type Final. Origjinali R-Type i viteve 80, përdoret shpesh si shembull kur vjen puna te forcimi i anijeve me anë të poëer upve. Mund të duket e rëndomtë sot sepse gati cilado lojë e ka një sistem të tillë, megjithatë më besoni kur ju them se nuk ishte shumë e përdorur atëherë në makineritë arkade. RTF mbyll në mënyrë spektakolare një seri të bukur gjuajtësish vertikal. Fjala "spektakël" është zgjedhur me kujdes sepse kjo është ajo që udhëtimi në anijen kozmike R-Type ofron, një epope pa fjalë, por shprehur si një opera nëpërmjet tingujve dhe sfondeve unikale ku shkatërrohen me mijëra anije kozmike armike. Nuk mund të mungojnë në këtë titull të fundit kapot në fund të raundit, gjithmonë sfidues me armët e tyre vdekjeprurëse. Po e mbyllim këtë hyrje me kuriozitetin se zhvilluesi i saj Kazuma Kujo, ka punuar vetë pa aprovim nga Irem për 18 muaj rresht për të ofruar një ...

(2003)  Time Crisis është një nga ato seritë që unë kurrë s'i mësova me i luajtur si duhet, por që gjithmonë kam pasur kënaqësi t'i luaja. Loja e parë ndryshoi tërësisht rregullat e qëlluesve duke shtuar për më butonin e fshehjes, por jo vetëm.  Titulli i lojës duhet marrë seriozisht, koha është flori në këtë titull. Është armiku kryesor me thënë të drejtën. Mund të fshiheni e të jeni të sigurt për një farë kohe, por kujdes sepse sahati ecën gjithnjë më shpejtë sesa duhet. Time Crisis 3 nga vetë numërimi kuptohet që është e treta në seri, nëse nuk marrim parasysh titullin TC Project Tiatan në PSOne. Ashtu si dhe titulli i dytë, loja vazhdon të lejojë dy lojtarë njëkohësisht që jo radhë ndërveprojnë me njëri tjetrin si pak a shumë The House of the Dead 3. Ndryshim tjetër i mirëpritur është edhe modaliteti i ndryshëm i armëve. Pistoleta kryesore vazhdon të ketë fishekë pa limit, ndërsa arma automatike dhe çiftja (për mos përmendur edhe anti-tankun) kanë limite e duhe...

(2001)  Me Time Crisis 2 unë jam prezantuar jashtë vendit. Kur e pashë këtë titull në dyqan më shkëlqyen sytë, por u shuan sërish mbasi dallova çmimin. Ishte rreth 100 euro. Së bashku me lojën origjinale, shitej edhe pistoleta. Asokohe ishte një investim të cilin nuk isha i gatshëm ta bëja. Për më tepër, përveç serive Crisis, lojërat e tjera ku mund të përdoret pistoleta, nuk janë edhe aq të arrira. Kjo hyrje u shkrua pasi u ktheva në një poligon qitjeje. Ndërsa miku im i mirë kriste glokun e tij (ku çdo fishek paguhej), mendova me vete sesa me fat jemi ne të tjerët që kemi pasur mundësinë të qëllojmë pa rrezikuar gjë hiç në ekranin e televizorit, me një kosto të ulët fare. Kjo sepse mbasi blije pistoletën prej plastike dhe diskun e lojës, ajo që vinin pas, ishin orë të tëra gjuajtje pa limit. Dhe Time Crisis 2 kishte plot vlera përsëritëse. Që nga dy lojërat e para në PSOne, Time Crisis pra seria e parë fare dhe Time Crisis: Project Titan, seria e dytë sjell goxha të r...

(2005) Njëmijë Plumba përkthehet. Është një nga ata titujt e dobët por që ka potencial. Si një shoot em’ up linear, loja është shumë e vështirë madje edhe në vështirësitë më të lehta. Ngjan disi me Gungrave por nuk është aq e latuar sa duhet. Pak a shumë ju jeni një vrasës me pagesë për një familje italiane, ju futeni në konflikt me ta dhe e gjithë familja mafioze ju vihet pas për t’iu vrarë. Në histori ka edhe një trekëndësh dashurie midis personazhit kryesor (Crow), një biondine simpatike (Alice) dhe nemsisit tuaj, njëkohësisht edhe shoku i ngushtë i lojtarit (Juda). Trekëndëshi dashuror ngjason shumë me Spaikun, Xhulian dhe Vishës në filmin kult Coëboy Bepob. Dhe nuk jemi aq larg nga e vërteta sepse kjo është një lojë e stilit anime. Mbas betejave të gjata, ju relaksoheni me skena të animuara bukur e me kujdes, ku personazhet debatojnë e zbulojnë intrigat e jetës mafioze. Croë pak a shumë ka dy dhunti trashëguar nga nëna fallxhore. Mund të shikojë ca në të ardhmen dhe ka...

(2004) Over-doza është vazhdimi i lojës origjinale shoot em’ up me të njëjtin titull. Loja vazhdon me aventurat e qëlluesit kthyer nga vdekja. Kësaj radhe heroi përballet me një sadist kriminel që së bashku me një trafikant droge kanë bërë plan për të shtënë në dorë botën. Loja ndjek kronologjinë e të parës dhe përfundon aty ku fillon seria e animuar. Loja sjell disa risi dhe shtesa por në themel vazhdon të jetë ajo e para. Një lojë e shpejtë ku ju duhet të qëlloni e të shmangni njëkohësisht plumbat e hordhive që loja ju hedh kundra në dhoma të vogla të mbyllura. E gjithë kjo me një personazh që nuk flet fare gjatë gjithë kohës (përveç ndoshta ndonjë rasti të shkurtër). Si gjithmonë edhe ky titull është një kënaqësi e vërtetë për tu luajtur. Loja ecën drejt në mënyrë tepër fluide dhe animimet nga njëra skenë në tjetrën janë të hartuara bukur si një film i vërtetë i kategorisë anime. Nëse Gungrave 1 ka qenë loja juaj, edhe ky titull do ju kënaqë sa më s’ka.

(2002) Nëse Metal Slug nuk ka kënaqur sadopak nevojën tuaj për qëllues dy dimensional të stilit arkade, titulli që duhet luajtur patjetër është ri-mishërimi i Contras origjinale në PS 2.  Titulli për PS 2 ruan traditën duke ndryshuar sadopak rregullat e lojës. Pak a shumë bota ka vajtur për lesh për shkak të ndotjes atmosferike, dhe ju jeni një ushtarak që ka qëndruar i burgosur më gjatë sa duhej. Mbas lirimit, ushtaraku dërgohet me misione nga një cep i botës në tjetrën me detyrën e fisshme për të vendosur sadopak rregull në zonat ku mbizotëron anarkia. Alienët janë akoma të pranishëm në sfond. Pak a shumë shpjegohet se e gjithë kjo situatë është shkaktuar sepse njerëzit i vodhën atyre një artefakt të rëndësishëm. Por kundërshtarët janë njerëzit e tjerë në fakt, pra do ndesheni me një organizatë terroriste. Në këtë titull ju nuk gjeni armë rrugës por keni tre armë të paracaktuara. Armët mund të ndryshohen lirisht midis një automatiku, një granata-hedhësi dhe një flakëh...

(2006) Viti 2006! Kanë kaluar tre vjet që nga MS 5. Bota është në paqe...  Tashmë stafi i ka mbledhur mendtë dhe është gati të lëshojë serinë e gjashtë run & gun. Duke arsyetuar mbi dy seritë paraardhëse të pasuksesshme, dikujt i lind ideja që të risjellin sërish në skenë idenë e vjetër funksionale të historisë së alienëve. Megjithatë nuk mjafton vetëm historia, duhen disa ndryshime të ndjeshme... Besojmë se këto ishin mendimet që i drejtuan zhvilluesit në prodhimin e serisë së gjashtë. Me të vërtetë MS 6 solli disa risi të cilat ndikuan për mirë. Së pari prezantoheshin dy personazhe të rinj, Karli dhe Ralfi nga Luftëtarët Ikari (pra mund të zgjidheshin gjashtë lojtarë në total). Çdo lojtar kishte veçorinë e tij duke e dalluar atë nga të tjerët (shumë i pëlqyeshëm sidomos ndryshimi i Fiolinës pasi e fillonte lojën gjithmonë me Havy Machinegun dhe çdo armë e marrë gjatë lojës kishte më shumë municion se të tjerët). Lojtari tashmë mund të mbajë dy armë. Kjo ishte idea...

(2006) Ky titull pak kishte të bënte me JRPG-të. Ishte më shumë një First Person Shooting, me perspektivën e një Third Person Shooting. E prezantuar në PS 2, loja kishte në qendër të saj, personazhin Vincent Valentine i cili i pajisur me armë të ndryshme, çante rrugën e tij mes mijëra kundërshtarësh. Kjo lojë nuk kishte ndonjë gjë interesante për tu përmendur, përveç filmimeve të bukura që vetëm Square Enix di t’i bëjë. Besojmë se ishte e tepërt t’i jepje adhuruesve të RPGve një FPS.

(2006)  Metal Slug shndërrohet në 3D. Ishte hera e parë që SNK ndryshonte formulën e lojës. Kjo lojë third person shooting, nuk u prit edhe aq mirë nga kritikët. Po ashtu nuk u prit mirë edhe nga fansat e serisë në përgjithësi ku bëjnë përjashtim këtu fanatikët. Edhe historia ripërsëritej për të njëqindtën herë. Lojtari duhej të ndeshej (sërish) me Armatën X. MS 3D shfaqur në PS 2, zhgënjeu duke mos dhuruar eksperiencën e njëjtë të lojës në platformat dy dimensionale.